Vandaag, vrijdag 21 augustus, is dag 16 van mijn 90-dagenchallenge. En ik begin deze blog met iets wat eigenlijk ook gewoon bij zo’n challenge hoort: ik had net een hele blog ingesproken, ongeveer tien minuten lang, en daarna was hij weg. Notion weigerde ineens, of was ergens mee bezig, en mijn tekst verdween gewoon.
Dat is frustrerend. Vooral omdat het niet alleen om die tien minuten gaat, maar ook om de volgorde van je gedachten. Je zit in een bepaalde concentratie, je hebt de dag net teruggehaald, je probeert te formuleren wat je hebt geleerd, en dan is het ineens weg. Er is niemand die je daarop kunt aanspreken, behalve jezelf. Dus de keuze is dan simpel: laat ik het zitten, of begin ik opnieuw? Vandaag begon ik opnieuw.
Vanochtend had ik het idee om mijn content anders aan te pakken. Niet wachten tot ik ’s avonds rustig achter mijn bureau zat, niet eerst een perfecte set-up bouwen en ook niet wachten op goed licht, een statief of een logisch moment. Ik was onderweg naar mijn werk en dacht: ik ga vandaag gewoon verticale shots maken met mijn telefoon. In de trein, op de fiets, onderweg. Korte beelden van de dag, die ik later kan gebruiken onder een voice-over.
Dat is wat ik vandaag heb gedaan. Gedurende de dag heb ik tussendoor met mijn telefoon gefilmd. De beelden hebben niet letterlijk iets te maken met het script, maar dat vond ik juist interessant. Je kijkt naar een gewone dag die voorbijgaat, terwijl je luistert naar een innerlijk verhaal. Dat maakt het minder letterlijk en misschien juist sterker. Niet elke video hoeft een talking head te zijn. Soms kunnen beelden gewoon sfeer, ritme en beweging geven, terwijl de stem het echte verhaal vertelt.
Voor de voice-over wilde ik in de schoenen gaan staan van mijn ideale klant. Iemand die op het punt staat een keuze te maken: ik wil fotografie serieuzer nemen. Niet alleen als hobby, niet alleen als iets wat ik af en toe doe, maar echt als richting. Dat gevoel herken ik zelf heel goed. Ik moest terugdenken aan 1999, toen ik 19 was en begon aan de fotografieopleiding. Vrij aan het begin van die opleiding voelde ik al vrij duidelijk: dit is wat ik wil worden. Fotograaf.
Maar als je die keuze maakt, kies je niet alleen voor het woord “fotograaf”. Je kiest ook voor de gevolgen daarvan. Je kiest voor het proces van beter worden. Voor oefenen, onzekerheid, mensen fotograferen terwijl je nog niet alles weet, leren vragen wat je werk waard is, en jezelf serieus nemen voordat alles perfect is. Dat wilde ik in de voice-over raken. Niet als advies van bovenaf, maar als een herinnering die ik zelf ook ken.
De Reel is daardoor een soort vertelstory geworden. Geen directe salesvideo, maar een verhaal over iemand die zichzelf toestemming geeft om fotografie serieuzer te nemen. De beelden zijn onderweg gemaakt en de tekst is later ingesproken. Het is wat omslachtiger dan gewoon een korte video opnemen aan tafel, maar tegelijkertijd vind ik het een interessant experiment. Je kunt overdag beeld verzamelen en ’s avonds betekenis geven aan die beelden. Dat past eigenlijk goed bij deze challenge, omdat ik dit allemaal tussen andere werkzaamheden door doe.
Wat ik wel merkte: in de video zelf zit geen duidelijke call to action. Dat is op zich niet erg, omdat de voice-over meer een verhaal is dan een verkooppraatje. Maar als ik verkeer naar de funnel wil sturen, moet er natuurlijk wel ergens een vervolgstap zijn. Daarom heb ik de call to action in de omschrijving gezet: mensen kunnen via de link in mijn bio naar de Portretshoot Gesprekskaarten, of ze kunnen “PORTRET” sturen in DM, waarna ik de link kan sturen.
Ik denk er ook over om de Portretshoot Gesprekskaarten een sterkere marketingnaam te geven: De Portretklik. “Portretshoot Gesprekskaarten” is heel duidelijk, maar ook wat functioneel. “De Portretklik” blijft misschien beter hangen en zegt iets over wat het product eigenlijk doet: zorgen voor meer klik, richting en vertrouwen vóór en tijdens een portretshoot. Waarschijnlijk moet ik de landingpage daar ook nog op aanpassen, want ik vermoed dat die op dit moment nog niet goed genoeg converteert.
Vandaag heb ik de Reel voor het eerst geplaatst als een soort proefreel op Instagram, waarbij hij vooral wordt getoond aan mensen buiten mijn eigen netwerk. Dat vind ik spannend, maar ook nodig. Als ik alleen blijf posten naar mensen die mij al kennen, leer ik maar beperkt of de boodschap werkt. Deze challenge gaat uiteindelijk niet alleen over iets maken, maar ook over ontdekken of mijn doelgroep zich herkent in de boodschap. Bereik ik fotografen die op dat punt staan waarop ze zichzelf serieuzer willen nemen? Klikken ze door? Lezen ze verder? Downloaden ze de gesprekskaarten? Of haakt het ergens af?
Ik heb ook weer naar de statistieken gekeken. De aantallen zijn nog klein, maar ze geven wel eerste signalen. In de meting zag ik 25 paginaweergaven, 13 sessies, 12 bezoekers, een bouncepercentage van 46% en een gemiddelde tijd op de pagina van 18 seconden. Alle bezoekers waren nieuw. De meeste bezoekers kwamen via desktop, ongeveer 80%, en 20% via mobiel. De pagina van de Portretshoot Gesprekskaarten had 4 paginaweergaven en 4 bezoekers, maar ook een bouncepercentage van 75%.
Dat is natuurlijk nog geen grote dataset, dus ik moet daar niet te veel conclusies uit trekken. Maar het zegt wel iets. Er komt verkeer. Mensen vinden de pagina. Tegelijkertijd vermoed ik dat de pagina sterker moet worden. Misschien is de naam nog niet goed genoeg. Misschien is de belofte niet direct genoeg. Misschien moet er een korte video bovenaan komen. Misschien moet ik sneller uitleggen wat iemand krijgt, waarom dat helpt en waarom €9 een makkelijke eerste stap is. Verkeer krijgen is één ding, maar als mensen daarna afhaken, moet ik niet alleen meer posten. Dan moet ik ook de pagina verbeteren.
Naast de content heb ik vandaag ook nog gewerkt met Claude Code aan de plugin waar ik mee bezig ben. Dat is het andere spoor van deze challenge. Aan de voorkant gebruik ik nu ThriveCart, omdat de funnel daar al goed genoeg staat om verkeer naartoe te sturen. Maar aan de achterkant blijf ik onderzoeken hoe ik meer in eigen beheer kan doen. Niet omdat alles meteen anders moet, maar omdat ik op termijn minder afhankelijk wil zijn van externe tools waar ik veel geld voor betaal.
Dat betekent dat ik op dit moment eigenlijk op twee sporen werk. ThriveCart is de werkende route voor nu. De lokale plugin is het leer- en bouwproject voor later. Dat kan soms verwarrend voelen, maar beide sporen hebben een functie. De ene kant brengt verkeer en echte signalen binnen. De andere kant helpt me begrijpen hoe ik mijn funnelsysteem op termijn zelfstandiger kan maken.
Alles bij elkaar ben ik vandaag van ongeveer 20:00 tot 00:00 bezig geweest met de challenge. Vier uur dus. Daarnaast heb ik overdag tussendoor de beelden gemaakt voor de Reel. Dat kostte niet veel extra tijd, omdat ik ze onderweg maakte, maar het vraagt wel aandacht. Je moet even zien wat bruikbaar is, opnemen, later terugkijken en bepalen of het ritme klopt.
Dat is misschien ook wel het belangrijkste inzicht van vandaag: content maken hoeft niet altijd los te staan van je dag. Ik kan mijn dag zelf gebruiken als beeldmateriaal. De trein, de fiets, de straat, onderweg naar werk. Later kan ik daar met een voice-over betekenis aan geven. Dat maakt het makkelijker om content te maken op dagen waarop ik geen tijd heb voor een uitgebreide opname.
Voor deze blog moet ik nog een beeld maken. Waarschijnlijk maak ik gewoon een foto van mezelf, of gebruik ik een screenshot uit de Reel. Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn. Het belangrijkste is dat de blog vandaag nog online kan, met een beeld dat past bij de dag.
Wat ik vandaag heb gedaan
Vandaag heb ik een Reel gemaakt met verticale mobiele shots van mijn dag, een voice-over ingesproken vanuit het perspectief van mijn ideale klant, mijn eigen herinnering aan de fotografieopleiding verwerkt, de Reel als proef geplaatst buiten mijn netwerk, de call to action in de caption gezet, naar de statistieken gekeken, verder gewerkt aan mijn lokale plugin en deze blog opnieuw moeten inspreken nadat de eerste versie verdween.
Dat is misschien geen perfecte dag, maar het is wel een echte challenge-dag.
Call to action
Wil je je portretshoots beter voorbereiden? Ik maakte de Portretshoot Gesprekskaarten voor fotografen die betere vragen willen stellen vóórdat ze iemand fotograferen. Ze helpen je om scherper te krijgen wie je fotografeert, waar de foto’s voor bedoeld zijn, wat iemand spannend vindt, hoe iemand gezien wil worden en wat iemand nodig heeft om met meer rust voor de camera te staan.
Ik denk erover om de kaarten binnenkort De Portretklik te noemen, omdat die naam beter past bij wat het product eigenlijk doet: meer klik, richting en vertrouwen in je portretshoot.
Vooruitblik naar dag 17
Morgen wil ik vooral kijken naar de landingpage. De statistieken laten nog geen harde conclusies toe, maar ze geven wel een signaal: mensen komen op de pagina, maar ik weet nog niet of de pagina snel genoeg duidelijk maakt waarom iemand de Portretshoot Gesprekskaarten zou moeten downloaden.
De volgende stap is waarschijnlijk om de headline aan te scherpen, de productnaam te testen of aan te passen richting De Portretklik, een korte landingpage-video te maken, duidelijker te laten zien wat iemand voor €9 krijgt en de CTA sterker te maken. Want als ik meer verkeer ga sturen vanuit Reels en posts, moet de pagina dat verkeer ook goed kunnen opvangen.
Anders ben ik alleen maar zichtbaarheid aan het maken zonder dat de route daarna sterk genoeg is. En dat is precies waar deze challenge om draait: niet alleen posten, niet alleen bouwen, maar elke dag iets beter begrijpen waar de route hapert.
