Vandaag, zondag 23 augustus, is dag 18 van mijn 90-dagenchallenge. En vandaag merkte ik vooral iets wat misschien belangrijker is dan een technische update: ik begin echt het gevoel te krijgen dat ik ergens aan bouw. Niet zomaar aan een losse pagina, niet alleen aan een product en niet alleen aan een paar teksten of een checkout, maar aan een funnel, aan een productlijn en aan iets waarmee ik uiteindelijk omzet wil gaan maken.

En hoewel ik op dit moment nog niets heb omgezet, werkt dat gek genoeg juist motiverend. Niet omdat ik denk dat alles al klopt, maar omdat ik nu beter zie wat er nog scherper moet. Als er straks mensen op deze pagina’s komen, wil ik dat het product en de boodschap beter staan.

Het product wordt duidelijker

Waar ik vandaag blij mee ben, is dat de landing page nu meer is aangepast op de Shoot Flow-methode. Dat voelt belangrijk, omdat ik steeds minder zeker ben of de Portretshoot Gesprekskaarten op zichzelf het juiste kernproduct zijn. Ze kunnen nog steeds een rol hebben, maar het voelt niet meer als mijn echte oplossing.

De Shoot Flow-methode voelt dat wel. Omdat dit dichter ligt bij hoe ik zelf werk. Hoe ik zelf een portretshoot begeleid. Hoe ik iemand door een sessie heen help. Hoe ik van een ontmoeting een ervaring maak. En misschien is dat precies waarom dit product logischer voelt: ik heb niet een product bedacht naast mijn praktijk, maar een product gebouwd rondom mijn eigen manier van werken.

Dat maakt het sterker.

De pijn wordt scherper

Een belangrijk inzicht van vandaag is dat het pijnpunt misschien niet alleen zit in “betere vragen stellen” of “meer houvast hebben tijdens een shoot”. Het pijnpunt zit dieper: hoe begeleid je één persoon door een shoot heen als die persoon jou betaalt?

Dat is echt iets anders dan een portretshoot doen voor iemand uit je netwerk, of voor een vrij project, of voor iets waar je zelf vooral artistiek naar verlangt. Zodra iemand betaalt, verandert de context. Dan gaat het niet alleen meer over wat jij wilt maken. Dan gaat het ook over wat iemand nodig heeft, wat je belooft, hoe professioneel je je dienst aanbiedt, welke ervaring iemand krijgt en welke waarde je biedt aan de markt.

Dat betekent niet dat je niet kunt maken wat je wilt maken. Maar het vraagt wel een andere benadering van fotografie. Ben je hobbyist, amateur of professional? En als je professioneel werkt, dan is portretfotografie voor particuliere of zakelijke klanten niet alleen een artistieke handeling. Het is ook een dienst. Een dienst waarin iemand jou betaalt om begeleid te worden naar een resultaat.

Dat is de laag waar mijn product volgens mij over gaat.

Food on the plate

Vandaag dacht ik aan een les uit de restaurantwereld. Als een restaurant succesvol wil zijn, dan is datgene wat op het bord verschijnt het allerbelangrijkste. De food on the plate. Je kunt een mooie website hebben, een mooie kaart, goede marketing en een fijne sfeer, maar uiteindelijk moet het eten kloppen.

Voor mijn funnel geldt hetzelfde. Mijn “food on the plate” is niet alleen een pdf, een template of een landingspagina. Het echte product is het begeleidingsproces dat ik leer aan andere fotografen. Hoe begeleid je iemand door een portretshoot? Hoe geef je iemand rust? Hoe stuur je zonder te forceren? Hoe zorg je dat iemand zich gezien voelt? Hoe maak je van een betaalde shoot een professionele ervaring?

Dat is de kern. En de uitdaging is nu om dat goed te communiceren: dat dit iets is wat je kunt leren. Eerst theoretisch. Daarna praktisch. En uiteindelijk via producten die helpen om het ook echt toe te passen, bijvoorbeeld door een portretdag te organiseren waarin je die vaardigheden gebruikt én betaald krijgt.

De productlijn moet de klant meer opleveren dan die investeert

Wat ik mooi vind aan deze funnel, is dat de productlijn niet alleen bedoeld is om mij geld te laten verdienen. Natuurlijk is omzet het doel van deze challenge. Maar de klant moet uiteindelijk meer kunnen verdienen dan die investeert.

Dat vind ik een belangrijk inzicht. Als een fotograaf leert hoe die beter portretsessies begeleidt, vervolgens een portretdag organiseert en daar betaalde shoots uit haalt, dan is het product niet alleen een kostenpost. Dan wordt het een investering die zich kan terugverdienen.

Misschien moet dat nadrukkelijker terugkomen in de communicatie. Niet als harde belofte en niet als schreeuwerige claim, maar wel als principe: je leert niet alleen een betere shoot geven, je leert ook hoe je daar een laagdrempelig betaald aanbod van maakt.

Ready to sell, maar nu begint de traffic-fase

De funnel staat inmiddels op mijn WordPress-site. Via Cloud Code, Cloud Design en Cloud Artifacts heb ik de pagina’s kunnen omzetten naar iets wat echt online kan staan. Dat voelt als een belangrijke stap.

De funnel is ready to sell. Maar dat betekent ook dat de volgende fase begint. Niet nog eindeloos sleutelen, niet blijven bouwen aan details en niet verdwalen in technische aanpassingen. De volgende stap is verkeer.

Want pas met verkeer kan ik zien of het product gevalideerd wordt. Pas als de juiste mensen op de pagina komen, kan ik meten of de boodschap klopt, of de pijn duidelijk genoeg is en of het aanbod aantrekkelijk genoeg is. Daarvoor heb ik een campagne nodig. Een campagne die mijn doelgroep aanspreekt, aantrekt en data oplevert.

Niet alleen bouwen achter het scherm

Vandaag werd ook duidelijk dat ik maximaal een paar uur per dag echt aan de bouw wil zitten. Ongeveer vier uur voor de daadwerkelijke bouw lijkt genoeg. Niet omdat ik niet meer zou kunnen doen, maar omdat de tussenuren juist nodig zijn om na te denken over de funnel.

Als ik continu achter mijn scherm zit, reageer ik vooral op wat er op het scherm gebeurt. Dan klik ik door instellingen, verbeter ik details en raak ik makkelijk verstrikt in de nitty-gritty. Maar een funnel bouwen is niet alleen klikken. Het is ook nadenken over de customer journey.

Wat voelt logisch? Waar haakt iemand aan? Waar wordt het te veel? Wat moet eerst duidelijk zijn voordat iemand kan kopen? Welk product past eigenlijk bij welke fase van bewustzijn? Dat soort vragen ontstaan vaak juist niet achter het scherm.

Ze ontstaan onderweg. In de auto, in de trein, op weg naar Amsterdam, op weg naar Den Haag, onderweg naar het Jalan Jalan Festival of als ik naar een vriendin ga om iets te drinken. Die momenten tellen ook mee. Niet als “vrije tijd” buiten het proces, maar als onderdeel van het ontwerp.

Voice notes als bouwmateriaal

Wat ik steeds sterker merk: deze challenge bestaat niet alleen uit bouwen, maar ook uit vastleggen wat ik onderweg denk. Een voice note in de auto kan net zo waardevol zijn als een uur achter de computer. Misschien zelfs waardevoller, omdat ik dan niet word afgeleid door knoppen, schermen en technische details.

In zo’n moment hoor ik mezelf denken. Ik formuleer de oplossing. Ik ontdek waar ik eigenlijk mee bezig ben. En daarna kan ik die gedachten documenteren in een blog zoals deze.

Dat vind ik mooi aan deze challenge: het proces wordt niet pas zichtbaar als er een perfect eindproduct is. Het wordt zichtbaar terwijl het ontstaat.

De volgende onderzoeksvraag: Meta advertising

Nu de funnel klaarstaat om verkeer te ontvangen, komt er een nieuwe vraag op: hoe maak ik een campagne die de juiste mensen naar het juiste product brengt?

Ik denk dat ik daarvoor Meta Advertising wil gebruiken. Maar ik wil niet eerst weken verdwalen in hoe Meta technisch werkt. Wat ik nodig heb, is begeleiding bij de juiste keuzes: welke campagnedoelstelling kies ik, welke doelgroep spreek ik aan, welke woorden gebruik ik, welk bewustzijnsniveau target ik, welk tripwire-product past bij welke doelgroep, hoeveel verkeer heb ik nodig om iets zinnigs te kunnen meten, hoe onderscheid ik problem aware en solution aware fotografen, en hoe voorkom ik dat ik adverteer op mensen die nog helemaal niet bewust zijn van het probleem?

Daarvoor wil ik waarschijnlijk een apart skill-document laten maken voor Claude AI. Niet een document dat alleen uitlegt hoe de knoppen van Meta werken, maar een document dat mij helpt om in de wizard meteen de juiste strategische keuzes te maken.

De skill moet dus niet alleen technisch zijn. Hij moet gaan over campagne-opzet, doelgroepbewustzijn, advertentietaal, funnelpositie en validatie.

Bewustzijnsniveaus in de doelgroep

Een belangrijk onderdeel daarvan is het verschil tussen unaware, problem aware en solution aware. Iemand die nog niet weet dat die een probleem heeft, is moeilijker te verkopen. Als een fotograaf nog niet voelt dat het begeleiden van een betaalde portretshoot een vak op zich is, dan komt mijn oplossing waarschijnlijk te vroeg.

Maar als iemand al voelt: ik wil serieuzer portretfotografie aanbieden, ik vind betaalde shoots spannend, ik weet niet goed hoe ik iemand door een sessie begeleid, ik wil een laagdrempelig aanbod maken voor mijn netwerk, ik wil groeien maar weet niet precies hoe ik dit professioneel maak, dan is die persoon waarschijnlijk veel dichter bij mijn product.

Misschien moet mijn campagne zich dus vooral richten op fotografen die problem aware of solution aware zijn. Niet op iedereen die “fotografie leuk vindt”. Maar op mensen die al voelen dat ze iets willen aanbieden, iets willen verbeteren of iets professioneler willen maken.

De suite die hieruit kan ontstaan

Vandaag dacht ik ook verder vooruit. Kan ik hier uiteindelijk een suite van maken? Niet één los product, maar een lijn van producten waarmee fotografen deze vaardigheden leren. Misschien in pdf’s, misschien in apps, misschien in video’s, misschien in cursusmateriaal of misschien in een combinatie daarvan.

Mijn ervaring is daarin de kern. Maar die ervaring hoeft niet altijd live door mij geleverd te worden. Ik kan die opnemen, structureren en vertalen naar materiaal waarmee een groep zo efficiënt mogelijk leert.

Dat is een interessante vraag voor later: wat is voor mij de meest passende vorm om deze methode te verkopen? Niet alleen wat technisch kan, maar wat past bij mijn manier van uitleggen, begeleiden en bouwen.

Wat ik vandaag leerde

Het belangrijkste inzicht van vandaag: ik ben niet alleen een funnel aan het bouwen, ik ben mijn eigen methode aan het ontdekken terwijl ik hem verkoopbaar maak.

Dat verklaart ook waarom de gesprekskaarten minder als kern voelen en de Shoot Flow-methode sterker. De methode komt dichter bij mijn echte ervaring. En als ik die ervaring goed kan vertalen naar een productlijn, dan ontstaat er iets wat niet alleen verkoopbaar is, maar ook klopt.

Voor mij. Voor mijn praktijk. En hopelijk voor fotografen die hiermee willen groeien.

Tijd besteed

Vandaag zat de tijd vooral in denken, aanscherpen en strategisch ordenen. De funnel staat technisch klaar op WordPress, de landing page is aangepast richting de Shoot Flow-methode, het product voelt dichter bij mijn eigen werkwijze en de volgende fase is duidelijker geworden: traffic genereren en meten.

Niet door zomaar advertenties aan te zetten, maar door eerst goed te bepalen wie ik wil bereiken, in welke bewustzijnsfase zij zitten, welk product daarbij past en welke campagne mij helpt om daar echte data over te krijgen.

Vooruitblik naar dag 19

De volgende stap is waarschijnlijk het maken van een onderzoeks- en skill-prompt voor Claude AI. Die prompt moet helpen om een Meta Advertising-skill te ontwikkelen die specifiek is voor mijn funnel. Niet algemeen en niet alleen technisch, maar gericht op Meta-campagnedoelstellingen, doelgroepsegmenten voor portretfotografen, problem aware en solution aware messaging, traffic naar tripwire-producten, advertentieteksten die passen bij mijn toon, minimale data die nodig is om te valideren en een praktische wizard-achtige aanpak waarmee ik sneller campagnes kan aanmaken.

Want de funnel staat nu klaar. De vraag is niet meer alleen: kan ik dit bouwen? De vraag wordt nu: kan ik de juiste mensen bereiken, zodat ik kan testen of dit product echt waarde heeft?

En dat voelt als een nieuwe fase in de challenge.